"دیدارنیوز" به بررسی فیلم «متری شیش و نیم» می‌پردازد؛

فیلم اخیر روستایی، از خاصیتی برخوردار است که این روز‌ها در سینمای مدرن جهانی رواج دارد. یعنی خاکستری به تصویر کشیدنِ بَدمَن‌ها و آنتاگونیست‌ها که بعضا موجب ایجاد علاقه و همذات پنداری بین مخاطب و کاراکتر منفی فیلم است. بخشی از این تاثیر عاطفی توسط انتخاب بازیگر شکل می­ گیرد. کارگردان ممکن است با برگزیدن یک سوپراستار محبوب برای ایفای نقش یک تبهکار یا قاتل، تا حدودی این تبهکار را مورد ترحم قرار دهد، اما فیلمنامه و روند شکل­ گیری شخصیت نیز بی تاثیر نیست.

کد خبر: ۲۰۴۶۹
۰۸:۴۳ - ۲۴ بهمن ۱۳۹۷

دیدارنیوزـ ایمان رضایی: سعید روستایی پس از کسب موفقیت بین عامه مردم با فیلم "ابد و یک روز" که با تِمِ اعتیاد و فقر عجین بود، امسال نیز با "متری شیش و نیم" بار دیگر مقوله اعتیاد را هدف قرار داده، با این تفاوت که در فیلم دوم، تبدیل به یک کارگردان پخته و کاربلد شده که با اندوخته­‌هایی از تجربه کار پیشین خود، دست به خلق فیلمی جسورانه­‌تر و بی پرواتر زده است.

بَدمَن­‌های دوست داشتنی


متری شیش و نیم، روایتی است از ماجرای تقابل یک پلیس با رییس باند مواد مخدر با نام مستعار "ناصر خاکزاد" که افت و خیز‌های این تقابل، داستان جذاب و پرکششی را فراهم کرده تا علاوه بر جذب مخاطب عام، با نکات حائز اهمیت در کارگردانی و ریزبینی­‌ها و ریزه­ کاری‌های فیلمنامه، توجه منتقدین و مخاطبین خاص سینما را نیز جلب کند.


فیلم از همان دقایق ابتدایی، مخاطبش را میخکوب می­ کند. با سکانسی که تعدادی پلیس به خانه­‌ای مشکوک رفته­ اند تا عده­‌ای را دستگیر کنند. یک شگرد خاص سینمایی همراه با سایه و تعقیب تبهکار صورت می­ گیرد و یک تعقیب و گریز خوش ریتم. سپس با یک نمای کوبنده، فرد تبهکار، زیر انبوهی خاک در زمینی که روی آن ساختمانی درحال احداث است، زنده به­ گور می­ شود. همین آغاز کوبنده با حفظ ریتم خود، تا پایان فیلم، مخاطب را مضطرب، جَوزده و احساساتی نگه­ می­ دارد.

بَدمَن­‌های دوست داشتنی


پیمان معادی به عنوان مسئول عملیات مربوط به دستگیری این باند خلافکار، بازی قابل قبولی داشته و هرچند که میمیک­‌ها و استایل بازی او در این فیلم، بی شباهت به بازی­ش در ابد و یک روز نیست، اما شمایل یک پلیس سختگیر و وظیفه­ شناس را به درستی از آب درآورده است. دو دستیار او نیز قابل باور هستند و هرچند نقش چندان جدی­ ندارند، اما تلاش روستایی بر آن بوده تا با عدم استفاده از نابازیگر حتی در سطحی‌ترین حالات ممکن، فیلم را دچار حس­ زدایی نکند و فضای رئالیستی و باورپذیر اثر را حفظ کند.


آنچه که متری شیش و نیم را از باقی همتایان اجتماعی خود مانند "جان­دار" یا "طلا" متمایز می­ کند، توجه فیلمساز به بُعد هنری یا بصری اثر است. برخلاف باقی فیلم­‌ها در ژانر اجتماعی که تمام انرژی و هدف خود را صرف بیان بیچارگی­‌ها و سیاهی­‌ها می­ کنند و روش بیانشان نیز روشی زبانی و دیالوگ محور است، متری شیش و نیم با بهره­ گیری از فیلمبرداری هومن بهمنش و انتخاب نما‌های درست و خیره کننده با نهایت استفاده از امکانات بصری لوکیشن، لحظاتی خاص را ضبط و ثبت می­ کند که در کنار روش ارائه زبانی، روش ارائه بصری نیز به کار گرفته شود و به ارزش این فیلم به عنوان یک مدیوم سینمایی بیفزاید. همچنین ایده­‌های خلاقانه و متنوع کارگردانی نیز دست بهمنش را جهت انتخاب موقعیت­‌ها و نما‌های درست باز گذاشته است.

بَدمَن­‌های دوست داشتنی


فیلم اخیر روستایی، از خاصیتی برخوردار است که این روز‌ها در سینمای مدرن جهانی رواج دارد. یعنی خاکستری به تصویر کشیدنِ بَدمَن‌ها و آنتاگونیست‌ها که بعضا موجب ایجاد علاقه و همذات پنداری بین مخاطب و کاراکتر منفی فیلم است. بخشی از این تاثیر عاطفی توسط انتخاب بازیگر شکل می­ گیرد. کارگردان ممکن است با برگزیدن یک سوپراستار محبوب برای ایفای نقش یک تبهکار یا قاتل، تا حدودی این تبهکار را مورد ترحم قرار دهد، اما فیلمنامه و روند شکل­ گیری شخصیت نیز بی تاثیر نیست. "ناصر" با بازی نوید محمدزاده، هرچند که فروشنده مواد مخدر و شکل­ دهنده تبهکاری­‌های بزرگی است، اما برای این شخصیت در فیلم، نقاط ضعفی نیز تعبیه شده تا مخاطب با کاراکتری تماما سیاه و منفی روبرو نشود. ناصر علی­رغم بی رحمی در مجازات هم­دستانش، در مقابل کودکان، ضعف بزرگی دارد که بار‌ها در فیلم به آن اشاره می­ شود. همچنین خط قرمزی مبتنی بر خانواده دارد که اجازه نمی ­دهد حتی قانون، کاری به کارشان داشته باشد. از آن طرف؛ پلیس (صمد) به عنوان یک پروتاگونیست و یک شخصیت مثبت، المان­های تاریک و منفی اخلاقی دارد که تعادلی در جهت خاکستری بودنش محسوب می ­شود. همکارش را بابت یک سوءتفاهم ساده لو می ­دهد و زمانی که کارش گیر می­ کند، سریعا قصد رفع و رجوع دارد. این همگام سازی و عدم اغراق در شکل دادن به کاراکتر، کنشی مدرنیستی در سینما محسوب می­ شود که این روز‌ها تلاش‌هایی در همین راستا در فیلمنامه ­های ایرانی دیده می ­شود و از هزاران گامی است که برای جهانی جلوه دادن سینمای ایران در حال انجام شدن است.

بَدمَن­‌های دوست داشتنی


متری شیش و نیم، حاصل پختگی کارگردان و حرفه­‌ای بودن بازیگرانی است که این نقش هارا به لطف تکرار در سینمای ایران، خوب بلدند، اما این روستایی است که می­ داند چطور باید یک فیلم با دغدغه ­های اجتماعی ساخت و دل به کلیشه‌ها نبست. یک فیلمِ تکراریِ خوش ساخت و درآمده، قطعا کم از یک فیلم اکسپریمنتالِ نوگرایانه شکست خورده ندارد و در انبوه تکراری­‌های شکست خورده سینمای ایران، متری شیش و نیم از بهترین فیلم ­هایی است که می ­تواند تولید شده و دیده شود.

 

 

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
گفتگو
یادداشت
پربازدیدها
پربحث ترین ها
آخرین اخبار
عکس
بشنوید
فیلم