تیتر امروز

حضور زنان در ورزشگاه؛ از مجادله تا مناقشه سیاسی
دیدار در برنامه کنکاش بررسی کرد

حضور زنان در ورزشگاه؛ از مجادله تا مناقشه سیاسی

کنکاش در یکی دیگر از برنامه‌های خود به سراغ موضوع حضور زنان در ورزشگاه‌ها رفت و این موضوع را با یک روزنامه‌نگار ورزشی و یک جامعه‌شناس و هر دو از جامعه زنان بررسی کرد.
نامه مستقیمم غیرمستقیم به دستت خواهد رسید
افاضات اضافه

نامه مستقیمم غیرمستقیم به دستت خواهد رسید

عوام‌الملک پس از نامه‌های متعدد به حضرت مسعود و عدم دریافت پاسخ، این بار مسیر جدیدی را امتحان کرده که کاملا جوابگو و موفق خواهد بود؛ او قرار است نامه‌های مستقیمش را به شکل غیرمستقیم بفرستد تا...
سال بازگشت بزرگ و سقوط باورنکردنی/ ترامپ چطور برگشت و دلیل رفتن اسد چه بود؟
ویژه برنامه نوروزی دیدارنیوز با اجرای محمدرضا حیاتی؛ بررسی مهمترین اتفاقات سال ۱۴۰۳ (قسمت چهارم)

سال بازگشت بزرگ و سقوط باورنکردنی/ ترامپ چطور برگشت و دلیل رفتن اسد چه بود؟

این چهارمین قسمت از ویژه برنامه نوروزی ۱۴۰۴ دیدارنیوز با اجرای محمدرضا حیاتی است که به بررسی مهمترین اتفاقات سال ۱۴۰۳ می‌پردازد. در این برنامه بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید آمریکا و سقوط بشار...
"دیدارنیوز" به بررسی فیلم «درخونگاه» می‌پردازد؛

یک مورد عجیب: فیلمفارسیِ ابزورد

فیلمسازان ایرانی، تصور می­ کنند که باید برای ایجاد ارتباط حسی و همذات پنداری با کاراکتر، به طنز و کمدی رو بیاورند و شخصیت­‌های هرچند جدی خود را تبدیل به کاریکاتور کنند. درخونگاه با چنین فضای سیاه و غمگینی، از یک امین حیاییِ شنگول با خالکوبی­‌های بامزه استفاده می­ کند و دائم با تکه­‌های طنز، یک شکست بین فضای نئورئالیستی و فضای کمدی به وجود می­ آورد. این شکست، موجب حس­ زدایی و عدم برخورد جدی با فضا و داستان است.

کد خبر: ۲۰۲۴۵
۱۳:۲۲ - ۱۹ بهمن ۱۳۹۷

دیدارنیوزـ ایمان رضایی: فیلم­‌های بد و غیرقابل تحمل جشنواره، با درخونگاه حتی از تکرار کلیشه­‌ها هم پا را فراتر می­ گذارند و با ساختاری جدید، آثاری بیش از حد ضعیف و ناامید کننده می­ سازند. "درخونگاه"، پیشکشی است به مسعود کیمیایی، بابت دیالوگ­‌های جنوب­ شهری و کوچه­ بازاری، و ادای دینی است به قیصر (که در ادامه به آن اشاره خواهیم کرد).

 

یک مورد عجیب: فیلمفارسیِ ابزورد

درخونگاه، قصه مردی است که در دوران جنگ، به ژاپن رفته و بعد از هشت سال به خانه برگشته تا با درآمدش از ژاپن، وضعیت زندگی خانواده خود را تغییر دهد، اما با شرایط اسفباری که خانواده­ اش برایش به وجود آورده­ اند مواجه می­ شود. پس­ اندازی که بدون اجازه خرج شده، خواهری که با یک خلافکار و قاچاقچی دارو ازدواج کرده، مادربزرگی که رو به موت است و برادری که در جنگ مفقود شده است.


درخونگاه را می­ توان از معدود آثار نئورئالیسم ایرانی نامید. سبکی که توسط سینماگران دهه پنجاه میلادی در ایتالیا پس از جنگ جهانی ابداع شد و تاثیرات مخرب پس از جنگ را در شهر‌ها و شهروند‌ها به نمایش می­ گذاشت. به مسائلی مانند فقر و مسائل روانی/شخصیتی کاراکتر‌ها که متاثر از دوران جنگ بوده می­ پرداخت و قاعدتا فضایی سیاه و منزجر کننده داشت. حالا سیاوش اسعدی با درخونگاه، پا به دوران فیلمسازانی مانند دسیکا و فلینی و روسلینی گذاشته­ است. از این جهت که فضایی دارک و خانواده­ای فقیر، اما بلندپرواز را به تصویر می­ کشد و شخصیت مجهولی که به علت حضورِ جنگ، هرگز توسط مخاطب کشف نمی­ شود. اما باید بررسی کرد که اسعدی چقدر به کیفیت آنچه که در نظر داشته نزدیک شده است؟

یک مورد عجیب: فیلمفارسیِ ابزورد


فیلمسازان ایرانی، تصور می­ کنند که باید برای ایجاد ارتباط حسی و همذات پنداری با کاراکتر، به طنز و کمدی رو بیاورند و شخصیت­‌های هرچند جدی خود را تبدیل به کاریکاتور کنند. درخونگاه با چنین فضای سیاه و غمگینی، از یک امین حیاییِ شنگول با خالکوبی­‌های بامزه استفاده می­ کند و دائم با تکه­‌های طنز، یک شکست بین فضای نئورئالیستی و فضای کمدی به وجود می­ آورد. این شکست، موجب حس­ زدایی و عدم برخورد جدی با فضا و داستان است. نه دیوانه­ غمگینی که در تیمارستان غصه می­ خورد را جدی می­ گیریم، نه زن بدکاره­‌ای که با وجود داشتن بچه، رو به بدکارگی آورده است. بماند که اگر دیالوگ‌های شامل اطلاعات که مخاطب را مطلع از زمان و تاریخ فیلم می­ کنند را هم فاکتور بگیریم، فضای فیلم در القای حس دهه شصتی خود ناتوان است و عدم خلق فضای مناسب با عدم شخصیت پردازی­‌های درست، صرفا ماکتی ساخته از یک فیلم با چند تیپ غیرقابل باور و غیرقابل ترحم.

 

یک مورد عجیب: فیلمفارسیِ ابزورد



انتخاب بازیگران، عجیب و غریب است. امین حیایی که ذهنیتی کمدی در ذهن تماشاگر دارد، در نقش یک قیصر معاصر (که معلوم هم نمی­ شود فردی سنتی است یا روشنفکر) ابدا خوب ظاهر نمی­ شود. مهراوه شریفی­ نیا با آن چادر‌ها و لباس­های دهاتی، یک پارادوکس کامل است، هرچند که نقش خاصی ندارد و در کل، فقط گریه می­ کند. ژاله صامتی به شدت تیپ است. تیپ یک مادر سنتی و همیشه نگران که او هم دائم غر می‌زند و می­ نالد از وضعیت زندگی و در آخر، پدری که با بازی محمود جعفری، صرفا وظیفه حرص دادن مخاطب را دارد و با خنده­‌ها و دودبازی­ هایش، به عنوان پاشنه آشیل این خانواده از آن یاد می­ شود.

این تقابل بین کمدی بازی­‌ها و فضای سیاه و جدی فیلم، موقیعتی ابزورد ساخته که قاعدتا کارکردی درست و هم جهت با خواسته­‌های کارگردان نیست، چراکه این المان­‌های ابزورد از ناخودآگاه نابلدی فیلمساز آمده، نه ذهن کنش­مند او. پیشکش به مسعود کیمیایی نیز صرفا فرار از زیربار فیلمسازی با استاندارد‌های جهانی­ است و یک نوستالژی بازی سودده با یک کلاه شرعی فیلمفارسی محسوب می­ شود.

درخونگاه، از آن دست فیلم­­‌هایی است که با ندیدنش، چیزی را از دست نمی­ دهید و احتمالا با دیدنش هم چیزی به دست نمی­ آورید...

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
نظر:
بنر شرکت هفت الماس صفحات خبر
رپورتاژ تریبون صفحه داخلی