آیا معدل ویلموتس ۱۸ خواهد شد؟

دیدارنیوز ـ آرش راهبر: تیم ملی فوتبال ایران پس از یک دوره هشت ساله موفق با کارلوس کیروش و شیوه‌های تازه‌ای که در اداره فنی و انضباطی تجربه کرد، چند ماهی است که مارک ویلموتس را به عنوان سرمربی بالای سر خود می‌بیند. ویلموتس پس از پیوستن به جمع ملی پوشان فوتبال ایران و در بازی‌های نخست، تصویر جذابی از خود و سبک بازی مورد علاقه اش به نمایش گذاشت آنقدر که بسیاری از هواداران تیم ملی به این نتیجه رسیدند که فوتبال ایران می‌تواند به آرزو‌های دست نیافتنی خود برسد و با انجام بازی‌های تهاجمی و فوتبال مالکانه، سیطره خود را از محدوده آسیا به مرز‌هایی فراتر گسترش دهد.

 

 

حالا و در میانه راه مسابقات انتخابی جام جهانی ۲۰۲۲ و جام ملت‌های آسیا، خدشه‌ای جدی به این پیش فرض وارد شده و به نظر می‌آید نگرانی شدید هواداران بر سر تیم ملی سایه انداخته است. با پایان دور رفت مرحله مقدماتی انتخابی جام جهانی، ایران پایین‌تر از عراق و بحرین در گروه خود، سوم است و تا بازی‌های دور برگشت هم حدود ۴ ماه باقی مانده است. آنچنان که خود ویلموتس نیز به زبان آمده که ایران باید هر چهار بازی آتی خود را ببرد و به امتیاز ۱۸ برسد تا به عنوان تیم اول و بدون حرف و حدیث به مرحله بعد راه پیدا کند، اتفاقی که با توجه به شرایط فعلی آسان به دست نخواهد آمد.

تیم ملی در آخرین نمایش‌های خود نه آنکه ناامیدکننده و ضعیف باشد، اما انگار دچار یک جور بی خیالی و بی انگیزگی شده که می‌تواند بلای جان هر تیمی باشد. البته نباید از حق گذشت که عراقی‌ها در بازی مقابل ایران بسیار خوش شانس بودند که در لحظات پایانی به گل برتری دست پیدا کردند و فرصتی برای جبران باقی نبود، اما برای بازی‌های دور برگشت حتی نباید مجالی به بدشانسی یا حوادث غیرمترقبه بدهیم. به هر حال تیم ملی ایران در دو دوره گذشته، بی دردسر و قدرتمندانه به جام جهانی صعود کرد و قاعدتا تکرار این ماجرا، کمترین توقع هواداران از ملی پوشان است.

این روز‌ها همهمه‌هایی مبنی بر لزوم قطع همکاری با ویلموتس شنیده می‌شود و عده‌ای معتقدند که باید خیلی زود با مرد بلژیکی خداحافظی کرد و کار را به یک مربی بزرگ دیگر سپرد تا فرصت باقی مانده به بطالت نگذرد و تیم ملی بدون نگرانی به مسابقات دور برگشت قدم بگذارد. این نگاه رادیکال البته بیشتر معطوف به کانون‌های دور از فداراسیون فوتبال و مدیران تیم‌های ملی است و به نظر می‌آید قطع همکاری با ویلموتس به این سادگی‌ها هم نیست.

در واقع فدراسیون فوتبال اگر قرار بر کنار گذاشتن ویلموتس داشته باشد با وضعیت سخت‌تر و پیچیده تری روبرو خواهد شد. از یک سو لغو چنین قراردادی با دستمزد بالا، خسارت‌های مالی زیادی را برای فوتبال ایران به جا خواهد گذاشت و از سوی دیگر پیدا کردن یک گزینه مناسب و نامدار هم به این سادگی‌ها نیست و احتمالا حتی فکر کردن به یک گزینه داخلی هم تبعات سخت و استخوان شکنی برای فوتبال ایران خواهد داشت. متاسفانه قاطبه فوتبال ایران بر روی یک نام مشخص از بین مربیان داخلی وحدت نظر ندارد و به فاصله کوتاهی، صف موافقان و مخالفان مربی ایرانی وارد مخاصمه با یکدیگر خواهند شد!

 

 

از طرف دیگر تیم ملی هم حق هیچ اشتباهی را در دور برگشت ندارد و اگر حتی یک امتیاز از دست برود، جابجایی اورژانسی در نیمکت تیم ملی هم بی فایده خواهد بود، حتی اگر بهترین مربی دنیا هم حاضر به دست گرفتن امور باشد. در چنین شرایطی به نظر می‌آید همان بهتر که تیم ملی در اختیار ویلموتس بماند، اما فدراسیون به عنوان مقام بالادستی، فشار بیشتری به سرمربی بلژیکی بیاورد و برنامه مشخص و دقیقی از او برای استفاده بهینه از زمان باقی مانده تا دور برگشت بازی‌های مقدماتی بخواهد. طبیعتا باید اردو‌های تمرینی تیم ملی و بازی‌های تدارکاتی در این مدت باقی مانده مشخص شوند و برای انجام دقیق این برنامه، سختگیری لازم صورت پذیرد، چیزی شبیه مته به خشخاش گذاشتن‌های کارلوس کیروش.

شاید اگر سختگیری و جدیت به سرعت جای بی خیالی و تساهل فعلی را نگیرد دلمان بدجور برای کج خلقی‌ها و هیاهوی کیروش تنگ شود.