پیر پسر؛ شاهکار یا نمایشی متوسط از جامعه ایرانی؟

دیدارنیوز _ سپیده موسوی: در سال‌هایی که به نظر می‌رسید سینمای ایران، مخاطبان جدی خودش را از دست داده و نجات‌دهندگان این سینما، تنها فیلم‌های کمدی هستند فیلمی از اکتای براهنی ساخته شد که بسیاری از مخاطبان را با سینما آشتی داد. در کنار منتقدان جدی این فیلم، کسانی هم بودند که تمام قد به دفاع از آن پرداختند و پیرپسر را به مثابه تابش یک نور در دل فضای تاریک سینما قلمداد کردند.

ویدیوی این گفت‌وگو را می‌توانید اینجا، یوتیوب و آپارات ببینید.

در این برنامه، رضا درستکار، به عنوان منتقد موافق فیلم، بر این عقیده است که سال‌های اخیر یکی از کم کارترین دوران نقد نویسی‌اش بوده، زیرا عملاً هیچ فیلمی قابل بحثی بر پرده‌های سینما اکران نشد و حتی گسترش عجیب فیلم‌های کمدی نتوانست نجات‌دهنده سینما باشد. اما در این میانه، پیر پسر مثل نوری در دل تاریکی درخشید و توانست نفسی تازه در جان سینما بدمد و اثری را عرضه کند که اهمیت آن در سال‌های آینده بیشتر و برجسته‌تر خواهد شد. علی فرهمند، اما نگاهی متفاوت با درستکار دارد و معتقد است که برجسته‌سازی پیر پسر با مسئله فقدان و خانه‌نشینی سینماگران و مهاجرت آنها و نداشتن رقبای جدی در اکران‌های سینمایی همراه است وگرنه فیلم ضعف‌های عدیده‌ای دارد.

فرهمند همچنین از علت اقبال مردم به فیلم‌های کمدی سخن گفت و آن را به فقدان سبد متنوع انتخاب برای بینندگان مربوط دانست.

درستکار، اما علت اقبال مردم به پیر پسر را صرفاً به دلیل فقدان تنوع فیلم‌ها ندانست و پیر پسر را واجد جذابیت‌های کافی و کیفیت لازم برای جذب مخاطب دانست و از منطق روایی فیلم دفاع کرد و فیلم را قابل بحث و تحلیل از منظر‌های مختلف فرهنگی و سیاسی دانست و از این نگاه از آن به عنوان یک شاهکار یاد کرد.

دفاع درستکار از فیلم در حالی بود که فرهمند به‌وجود دیالوگ‌ها و صحنه‌ها اضافی در فیلم اشاره کرد و اذعان نمود که اثر به راحتی می‌تواند به یک نسخه دو ساعته تبدیل شود!

در ادامه هر دو منتقد درباره جایگاه زن و سابقه و بازتاب مقوله‌های پدر یا پسرکشی و نیز اقتباس سینما از آثار ادبی صحبت کردند.