سینمای ایران

مرگ بیضایی در زادروز خجسته‌اش، از ناتمامی مدام او حکایت دارد که هزاران سال قصه داشت تا بگوید و باور داشت نوای شادی و غم هر دو باید سرود، که «دنیا تا بنگرید ویران است». قصه‌خوانِ بهرام بیضایی در «فتحنامه کلات» بعد از سکوتی کشدار روی صحنه می‌آید تا خبر از فتحی دهد که از پس جنگ و ویرانی حاصل شده، اما «دنیا تا بنگرید ویران است»، پس «نوای شادی و غم» با هم باید سرود.

بابک قبادی در یادداشت خود به تمجید از بهرام بیضایی پرداخت و نوشت: او از معدود هنرمندان ایرانی است که هم در صحنه نمایش آثار درخشانی خلق کرده و هم در سینما موفقیت‌های قابل توجهی داشته است. همزمان، علاقه او به پژوهش و بررسی ریشه‌های فرهنگ و هویت ایرانی، از دهه ۴۰ با انتشار کتاب‌هایی درباره اسطوره و سنت‌های ایران، چین و ژاپن نمود پیدا کرد؛ آثاری که هنوز به عنوان منابع درسی و پژوهشی مورد استفاده قرار می‌گیرند.