علی ایّحال در آن ساعت با دکتر ظریف در فراکسیون امید جلسه داشتیم. مردی که به واسطه حبّ دوستان و کینه مخالفان و البته عملکرد مطلوبی که در دوران تصدی مسئولیتهای مختلف در عرصه دیپلماسی کشور داشته است،نامش ماندگار خواهد بود.
خدماتش ستودنی است و منشش قابل تحسین.
قرار شد درمحیط دوستانه، مطالب ونقدها صریح بیان و البته خبری نشود.
اعتقادش به اینکه بین دفاع از آرمانهای انقلاب و توسعه و پیشرفت ملی تعارضی قائل نیست،گفت و اینکه در محاجّه با کیسینجر سالها قبل وقتی از وی خواسته ایران باید بین آرمان و کشور(دولت) یکی را انتخاب کند و پاسخ وی مبنی بر اینکه اگر آمریکا این کار را کرد، ما هم می کنیم و شما می خواهید ما یکی از اهرمهای قدرت را از دست بدهیم،گفت.
به اینکه اولویت کار میدانی است تاسیاسی نقد داشت.
مذاکره را ثمربخش می دانست و از دستاوردهای آن که در سایه تعامل باهمه اطراف موضوع در مقاطع مختلف به دست امده، سخن گفت.
حمایت و هدایت رهبری را مغتنم می دانست و علاوه بر ملاقاتهای حضوری،ازتقدیم گزارشهای مکتوب ومبسوط درمقاطع و مناسبت ها و موضوعات مختلف خدمت ایشان خبر داد.
مقابله با پدیده نفوذ را امری جدی میدانست و اینکه دربسیاری ازمواقع برای دفاع مقتدارانه ازسیاستهای نظام درعرصه بین المللی باید درمقابل جفاهای فردی سکوت پیشه کند، دادسخن داد.
به صحن علنی آمدیم، دوباره آیین نامه را که هر سال یکبار به قیدقرعه صندلی نمایندگان تعیین می شود تغییر داده اند وباز به همان حالت اول برگشته یعنی تغییر هر۶ ماه یکبار.
در محل جدید وصندلی ۱۱۲ که کمی بهتر از قبل است مستقر شدم و مشغول مرتب کردن و آرایش وسایل در کشوها که نطق غرّای رییس مجلس باقرائت این شعر مولانا که (یک دهان خواهم به پهنای فلک- تابگویم وصف ان رشک ملک)شروع شد. با خود گفتم پهنای دهان مردم در بیان انتقادات از ما و بیان نقدها ونقطه نظراتشان نسبت به حاکمیت چقدر خواهد بود؟
ایشان بحث مستوفایی در تبیین شخصیت شهید مدرس به مناسبت روز مجلس داشت.وارد دستور شدیم که نامه هیات رییسه را به دستم دادند که در زمره منظم ترین نمایندگان در سه ماهه اخیر بودم.کارسختی است حتی نمی شود مرخصی هم رفت.باید در این نظم آهنین که آدم را ازبسیاری مواهب محروم می کند وبه نحوی آزادی راسلب می کند، اگربتوانم تجدید نظر کنم.
این هم حدود دوساعت گزارش از روز یازدهم آذرماه سالجاری درمجلس شورای اسلامی
