دیدارنیوز - حجتالاسلام مهدی طائب در مراسم گرامیداشت شهدای حادثه تروریستی ۳۱ شهریورماه اهواز که امروز، ۲۹ شهریورماه در حسینیه ثارالله اهواز برگزار شد، اظهار کرد: اتفاق رژه نیروهای مسلح در آغاز هفته دفاع مقدس در اهواز را یک حادثه نمیدانیم چراکه معمولاً حادثه را به اموری اطلاق میکنیم که از قبل روی آن فکر نشده است اما ماجرایی که از قبل روی آن فکر شده و میخواهد رخ دهد دیگر حادثه نیست.
وی ادامه داد: جنگ تحمیلی حادثه نیست چراکه دشمن می خواست در اینجا یک فکر و حرکت و فریاد را از ریشه بکند. در اینجا فریاد نجات مستضعفان از سوی امام راحل بالا رفت. فکر «ما میتوانیم» را امام خمینی(ره) ارائه دادند که اگر برای خدا به میدان بیایید می شود. اما صاحبان قدرت مثل آمریکا و شوروی، صدام را به میدان فرستادند.
طائب با بیان اینکه شهادت شهیدان و جانبازی جانبازان، حادثه نبود و هم حمله دشمن فکر شده بود و هم ایستادگی شهیدان و مقاومت جانبازان از روی فکر و تفکر بوده است، گفت: دشمن برای حمله به رژه اهواز هم فکر کرد و هم نیرو تربیت کرد بنابراین نمیتوان به آن حادثه گفت. ما در آن حادثه کودک شهید هم داشتیم. شاید کسی بپرسد آیا این کودک هم شهید است؟ بله شهید است چون این کودک هم در ادامه راه کربلا و امام حسین(ع) و اهل بیت(ع) و یاران، شهادت را انتخاب کرد.
وی با تأکید بر اینکه شهادت، کودک و بزرگ ندارد و شهادت علی اصغر در کربلا سپری برای جلوگیری از دشمن شد، گفت: توطئه رژه اهواز هم با شهادت شهدا خنثی شد. نتیجه شهادت شهدای ما در هشت سال دفاع مقدس تنها این نبود که آبادان، خرمشهر، اهواز و ... در کمال امنیت هستند، این نتیجه جزیی آن است؛ بلکه نتیجه مقاومت شهدا این شده که روزی روی تنگه هرمز هواپیمای ما را زدند و شهید دادیم و برای آن عزاداری کردیم اما بعداً، ما پهپاد آنها را که چشم آمریکاییها بود ساقط کردیم که باید برای آن جشن گرفت. آمریکاییها در برابر سقوط پهپاد فقط سرشان را پایین انداختند و این نتیجه عملکرد شهدا است.
طائب بیان کرد: شهدای رژه اهواز، مرگ طبیعی نداشتند؛ بلکه به شهادت رسیدند و سالها طول میکشد تا متوجه شویم شهادت آنها چه توطئهای را خنثی کرده است. داریم میبینیم که نام شهدا را از تابلوها برمیدارند. فکر میکردید اگر این کشتی، شهدا را نداشت در این تلاطم عالم، میتوانست پیروزمندانه به جلو برود؟ اگر خط شهادت حذف شود دیگر میتوان گفت «یا حجة ابن الحسن عجل علی ظهورک.»
