او دست دنيا را خوانده بود

در روزگاری که آفات بسیار از هر سو درخت هنر را احاطه کرده، جای خالی او زخم ناسوری بر جان و دیدگان ماست. چه اندکند آنانی که، چون او هم بر اسلوب سخن اشراف داشته باشند، هم ذات و گوهر ادب را شناخته باشند.

نه آن که شاعر، ادیب و سخنوری هم تراز او باقی نمانده باشد. او یگانه بود، از آن رو که در عین جلوس بر سریر سخن، قید ترتیب و آداب مرسوم این جایگاه را زده بود و ظواهر و مواهب آن را به سخره گرفته بود.

عمری از او آموختیم و عمری با لطایف و ظرایفش در گفتار و رفتار، سرخوشی کردیم. غافل از آن که شادی حاصل از مصاحبت او پایانی خواهدداشت آکنده از حسرت و اندوه، و فصل واپسین عمر عزیزش حکایتی خواهد شد پر آب چشم.

او همیشه پنهان می‌آمد و پنهان می‌رفت. هرگز بر صدر نمی‌نشست و قدر را جدی نمی‌گرفت. او دست دنیا را خوانده بود. پس مرگ، کوچک‌تر از آن است که توانسته باشد آن رند یک لاقبا را غافلگیر کند.