دیدارنیوز: ارزیابیهای اطلاعاتی جدید آمریکا تردیدهایی جدی درباره میزان همکاری دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت ونزوئلا، با دولت دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، ایجاد کرده است.
به نقل از العربیه، محور اصلی این تردیدها این موضوع است که آیا او حاضر است بهطور رسمی روابط ونزوئلا را با رقبای راهبردی آمریکا از جمله ایران، چین و روسیه قطع کند یا نه. واشینگتن بهصورت رسمی خواهان اخراج دیپلماتها و مستشاران این کشورها از ونزوئلا شده، اما رودریگز تاکنون چنین تصمیمی را اعلام نکرده است.
به گزارش «رویترز»، رودریگز پس از دستگیری نیکلاس مادورو در ۳ ژانویه قدرت را در دست گرفت. مراسم تحلیف او با حضور نمایندگان ایران، چین و روسیه برگزار شد؛ امری که از همان ابتدا پرسشهایی درباره جهتگیری واقعی او ایجاد کرد. گزارشهای اطلاعاتی نشان میدهد که هنوز مشخص نیست رودریگز تا چه حد با راهبرد آمریکا در ونزوئلا همسو است. سفر رئیس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا به کاراکاس در ۱۵ ژانویه و گفتوگو با رودریگز نیز ظاهراً این تردیدها را بهطور کامل برطرف نکرده است.
هدف اصلی واشینگتن مهار نفوذ رقبای خود در نیمکره غربی و بهرهبرداری از ذخایر عظیم نفتی ونزوئلاست. در صورت قطع روابط کاراکاس با این کشورها، زمینه برای سرمایهگذاری گسترده آمریکا در بخش انرژی فراهم میشود. اما ناتوانی در کنترل مسیر رودریگز میتواند تلاشهای آمریکا برای هدایت غیرمستقیم دولت موقت را تضعیف کرده و حتی خطر درگیری نظامی را تشدید کند.
با وجود این، رودریگز اقداماتی انجام داده که نشاندهنده تمایل او به حفظ روابط با واشینگتن است؛ از جمله آزادی زندانیان سیاسی و صدور مجوز فروش ۳۰ تا ۵۰ میلیون بشکه نفت به آمریکا. با این حال، او در سخنرانی اخیر خود اعلام کرد از مداخله آمریکا «به ستوه آمده» است. همزمان تماسهای مثبتی میان مقامات آمریکایی و او برقرار شده است، و دولت ترامپ فعلاً جایگزین فوری دیگری برای همکاری نمیبیند.
در این میان گزینههای بلندمدت نیز بررسی میشوند. گزارشهای اطلاعاتی نشان میدهد ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالفان دولت، در شرایط کنونی توان اداره کشور را ندارد؛ زیرا پیوندهای محکمی با نیروهای امنیتی و بخش نفت ندارد. با این حال، او همچنان محبوب است، و از نگاه واشینگتن میتواند در آینده احتمالاً در جایگاه مشورتی نقشی ایفا کند.
به گفته رویترز، مجموع این تحولات نشان میدهد سیاست آمریکا در قبال ونزوئلا بر توازنی شکننده میان عملگرایی کوتاه مدت و محاسبات بلندمدت استوار شده است.
