منصور حقیقتپور، فعال سیاسی درباره مساله غنیسازی و مذاکرات ایران و آمریکا گفت: ما از حق غنیسازی عقبنشینی نخواهیم کرد. آیا ایالات متحده تأمینکننده نیازهای دارویی و درمانی ما، از جمله داروهای بیماران خاص مثل پروانهای خواهد بود؟ حتما خیر. ما با آمریکاییها اختلاف نظر داریم. اگر آنها اصل حق غنیسازی ایران را بپذیرند، میتوان حدود ۵۰ درصد اختلافات را مدیریت کرد؛ در غیر این صورت، به نتیجه نمیرسیم.
دیدارنیوز: یک فعال سیاسی گفت: ما با آمریکاییها اختلاف نظر داریم. اگر آنها بپذیرند که اصل حق غنیسازی ایران را بپذیرند میتوان حدود ۵۰ درصد اختلافات را مدیریت کرد؛ در غیر این صورت، به نتیجه نمیرسیم.
آمریکاییها اصرار دارند که کلیت غنیسازی اورانیوم در ایران برچیده شود؛ خواستهای که ایران با آن به شدت مخالف است و غنیسازی در چارچوب قواعد بینالمللی را حق خود میداند. حالا پرسش آن است که چنین تعارضی در خواستهها آیا باعث میشود مذاکرات تحتالشعاع قرار بگیرد؟
منصور حقیقتپور، فعال سیاسی، درباره این موضوع به «نامهنیوز» گفت: «دانش هستهای یک ظرفیت مهم ژئوپلیتیکی برایمان به شمار میرود که برای دستیابی به آن هزینههای بسیاری پرداخت کردهایم؛ از شهادت دانشمندان هستهای تا تحمل سالها تحریم. این دانش، سرمایهای ملی است و هیچ کشوری از جمله آمریکا حق ندارد برای صنعت هستهای ایران تصمیمگیری کند. قوانین بینالمللی به ما این حق را دادهاند که غنیسازی اورانیوم را در چارچوب مقررات انجام دهیم. ما دنبال ساخت بمب هستهای نیستیم، اما آنها بودند که هم بمب اتم ساختند و هم آن را در جنگ جهانی دوم استفاده کردند».
او ادامه داد: «ما از حق غنیسازی عقبنشینی نخواهیم کرد. آیا ایالات متحده تأمینکننده نیازهای دارویی و درمانی ما، از جمله داروهای بیماران خاص مثل پروانهای خواهد بود؟ حتما خیر. ما با آمریکاییها اختلاف نظر داریم. اگر آنها اصل حق غنیسازی ایران را بپذیرند، میتوان حدود ۵۰ درصد اختلافات را مدیریت کرد؛ در غیر این صورت، به نتیجه نمیرسیم».
این فعال سیاسی همچنین بیان کرد: «حتی اگر مذاکره به نتیجه نرسد، ما تحریمها را مدیریت خواهیم کرد. ایران، لیبی نیست که صنعت هستهایاش را کنار بگذارد. ما ایرانیم؛ کشوری با تمدنی چند هزار ساله که بسیار پیشتر از آمریکا دارای فرهنگ و تاریخ بوده است. آنها ناگزیرند حقوق ما را به رسمیت بشناسند».
حقیقتپور در پایان گفت: «ما خواهان غنیسازی ۲۰ درصدی هستیم؛ اگر کسی این نیاز ما را تأمین میکند، اعلام کند. در غیر این صورت، اگر آنها حاضر باشند با مسئولان ما درباره درصدهای پایینتری مثل ۳.۷ درصد مذاکره کنند، میتوان به توافقاتی دست یافت. ما باید نه خوشبین باشیم و نه بدبین؛ بلکه باید واقعبینانه به موضوع نگاه کنیم».
