یزدانی و تیلور دیگر از هم دل نمی‌کنند!

دیدارنیوز - فیلمبردار وبسایت فدراسیون جهانی کشتی که همواره در بین دو مربی کشتی‌گیران حاضر روی تشک ایستاده و به نوعی فیلم‌های پشت صحنه از مسابقات می‌گیرد، تصاویر عجیبی را از پایان مسابقه حسن یزدانی و تیلور ثبت کرده است

ویدئو از لحظه‌ای آغاز می‌شود که دوبنده‌پوش آبی با یک دو خم در ثانیه‌های پایانی تیلور را فرومی‌کوبد و پیروزی شکننده خود را تبدیل به یک برد قاطعانه می‌کند. زمان به سرعت می‌گذرد و داور دست خود را به نشانه پایان کشتی بالا می‌گیرد و انگار برای حسن همه‌چیز در حالت اسلوموشن است. او دو بار با صدای بلند فریاد می‌کشد و سومین فریاد او در لحظه‌ایست که خود را از حالت نشسته رها کرده و در یک حالت بی‌وزنی و معلق خود را روی تشک کشتی ولو می‌کند. سقوط آزاد یک ثانیه‌ای که برای یزدانی مرور سریع چند ماه تمرین شدید و کشنده است و به معنای خلاصی از شر عقده‌ای که در تن او رشد کرده بود.

بلافاصله درست زمانی که دست راست با ضرب به تشک کشتی می‌خورد؛ بغض او می‌ترکد و اشک‌های این ستاره ساکت کشتی ایران، صورتش را خیس می‌کند.

بعد از این است که پژمان درستکار خود را به تشک کشتی می‌رساند و با تشویق یزدانی او را در آغوش می‌گیرد و بعد از این نوبت دگر مربیان تیم ملی کشتی ماست که حسن را قلم‌دوش کنند و با پرچم ایران او را دور تشک کشتی بگردانند تا او در معیت اطرافیان تیم ملی کشتی و در میان تشویق کرکننده حاضران در سالن کشتی جهانی اسلو، به سمت سالن کشتی‌گیران برود تا آنجا از بقیه پهلوان‌ها سرسلامتی بگیرد.

طبیعی است که شکستن سد تیلور باید با چنین واکنش افراطی و منقلب‌کننده‌ای همراه می‌شد. او بزرگترین فشار ذهنی زندگی را از روی دوش خود برداشت و از این به بعد در شرایط نرمال با حریف خود کشتی خواهد گرفت.

اما این واکنش افراطی به پیروزی بخش مهمی از چیزی بود که یزدانی باید انجامش می‌داد. یک سم زدایی واقعی بعد از نقره المپیک.

برای ورزشکار سطح بالایی مثل حسن یزدانی، تجربه سه‌باره شکست مقابل یک حریف خاص غیرقابل هضم بود و به همین دلیل هم بود که در تمام روز‌های پس از بازگشت از المپیک هدف خود را روی پیروزی مقابل حریف آمریکایی گذاشته و تمام حدنصاب‌های تمرینی را پشت سر گذاشته بود. صدالبته تیلور نیز بیکار ننشسته و تمرینات خود را از همان هفته پس از بازگشت به آمریکا دنبال کرد و این را می‌شد در پست‌های اینستاگرامی و صحبت‌های گاه و بی‌گاهش مشاهده کرد.

این دو دوباره در اوج آمادگی و در بهترین شرایط به هم رسیدند اگرچه یزدانی از رقابت‌های المپیک نفسی کاملا چاق‌تر داشت و همانی بود که باید می‌بود؛ یک کشتی‌گیر تهاجمی که باید قدرت خود را به حریف تحمیل می‌کرد. برخلاف رقابت‌های المپیک که سرمربی تصمیم گرفته بود او را با تاکتیکی واکنش‌گرا به میدان بفرستد و منتظر اشتباه حریف باشد...

 از همین رو ارزش پیروزی یزدانی در این کشتی، بیش از هر مسابقه دیگری در عمر حرفه‌ای اوست. زمانی که او نشان داد همچنان می‌تواند بهترین کشتی گیر دنیا حداقل در وزن خود باشد و توانایی حمله، زیرگیری و غلبه عضلانی و بدنی بر حریف بسیار سرسخت و آمریکایی خود را دارد. کشتی‌گیری که با نزدیک به ۶۰ پیروزی متوالی به دیدار حسن آمده بود، اما مغلوب اراده و سرسختی حریف ایرانی شد.

این دو در وزن خود دوگانه‌ای ساخته‌اند که در کشتی‌های بعدی انتظار هر نتیجه‌ای را می‌توان از آن‌ها داشت. حالا شاید دیوید تیلور در کشتی بعدی با انگیزه بسیار بیشتری مقابل حسن یزدانی ظاهر شود، همانطور که در کنار انتشار تصویر غمناک خود پس از شکست مقابل یزدانی نوشته: «شکست درد دارد، اما زندگی ادامه خواهد داشت و باخت جزو زندگی یک مبارز است.»

رقابت یزدانی-تیلور، دو کشتی گیر ممتاز وزن ۸۶ کیلو را می‌توان با رقابت مثلث بزرگان تنیس جهان (فدرر، نادال، جوکوویچ) یا رقابت GOAT فوتبال جهان (رونالدو و مسی) مقایسه کرد. رقبای سرسختی که به مرور دلبسته هم شدند. مثل  الکساندر مدوید وآقا تختی در دهه‌های خیلی دور؛ دوگانه حریف – الگو.