صفحه نخست - گزارش تحلیلی

مصطفی هاشمی‌طبا، معاون رییس دولت اصلاحات در یادداشتی با عنوان «کاسبی زیر اسم امنیت مجازی» نوشت: در شرایط فعلی باید اولویت هر جریان سیاسی مساله ایران و حفظ آن باشد. اینکه به اسم امنیت ملی و امنیت مجازی راه‌های ارتباطی عادی بسته شود و بستر استفاده از فیلترشکن‌ها افزایش پیدا کند تنها به کاسبی عده‌ای قلیل که از جیب مردم پول فیلترشکن بر می‌دارند کمک می‌کند.

احمد زیدآبادی، فعال سیاسی و روزنامه‌نگار با اشاره به بازداشت رئیس، سخنگو و تعدادی از اعضای جبهه اصلاحات در ایران، در مطلبی با عنوان «بازداشت‌های تأسف‌بار» نوشت: این نوع بازداشت‌ها در کوتاه‌مدت به التهاب روانی جامعه می‌افزاید و اثر بلندمدت آن نیز تعمیق شکاف در بین نیرو‌های سیاسی در کشور است. واقعیت این است که من چند هفته پیش در باره آینده ایران به مرز نومیدی مطلق رسیدم، اما اکنون به رغم بگیر و ببند‌های تازه، احساس می‌کنم که شعاع نوری در انتهای این تونل تاریک به چشم می‌خورد.

نصرت‌الله تاجیک، استاندار پیشین و دیپلمات بازنشسته در یادداشتی به مذاکرات اخیر ایران و آمریکا در عمان اشاره کرد و نوشت: انتقال محل مذاکره به مسقط برای اجرای دوجانبه آن و موافقت امریکا با این خواست ایران، خردمندانه و نشان از انعطاف امریکا داشت که طلیعه مثبتی برای این دور از مذاکرات بود.

رحمن قهرمانپور، پژوهشگر ارشد مسائل بین‌الملل درباره مذاکرات روز جمعه ایران و آمریکا نوشت: اگر بخواهیم نگاهی خوش‌بینانه به این دور از مذاکرات داشته باشیم، می‌توانیم بگوییم که عدم شکست مذاکرات به معنای موفقیت نسبی آن است و هم اینکه دو طرف اعلام کردند که احتمال ادامه مذاکرات وجود دارد بدان معناست که پیشنهاد‌های مطرح‌شده را به پایتخت‌های خود خواهند برد و با مقامات عالی کشور‌ها در این زمینه رایزنی خواهند کرد.

نکیسا خدیشی نوشت: جمهوری اسلامی هیچگاه با مردم ایران، که در سال‌های مختلف به شکل‌های متفاوت اعتراض داشته‌اند، هرگز مذاکره‌ای به‌منظور شنیدن صدای اعتراض آنها نداشته است. آیا این رویکرد، نشان‌دهنده ضعفی در سیستم نیست؟ دولتی که ادعای نمایندگی مردم را دارد؛ چرا از میز مذاکره داخلی می‌گریزد؟

محمد مهاجری، فعال سیاسی اصولگرا در یادداشتی کوتاه خطاب به مخالفان اینترنت در ایران نوشت: اگر به زعم شما باز بودن اینترنت، راه ورود دشمن است (که هنوز نتوانسته‌اید ثابت کنید) گذاشتن پایتان روی شلنگ اینترنت، میلیون‌ها ایرانی را از قالب دوست بیرون می‌برد و خدا نکند به دشمن تبدیل شوند.

محسن شریف‌خدائی، تحلیلگر روابط بین‌الملل نوشت: کاهش حداکثری درآمد‌های نفتی، محدودکردن عمق راهبردی ایران در خلیج فارس و دریای عمان و در عین حال باز نگه‌داشتن «دیپلماسی و مذاکره» برای واداشتن تهران به پذیرش توافقی جدید. این ترکیب ظاهرا متناقض از فشار و دعوت، در واقع قلب چیزی است که در ادبیات روابط بین‌الملل «دیپلماسی اجباری» نامیده می‌شود؛ یعنی استفاده هم‌زمان از تهدید و امکان توافق، برای تغییر رفتار طرف مقابل بدون رفتن به جنگ تمام‌عیار.

احمد زیدآبادی، فعال سیاسی در یادداشتی با عنوان «آرزو و دعا کنید! » به مذاکرات پیش‌روی ایران و آمریکا در استانبول اشاره کرد و نوشت: در پشت شکست مذاکرات، نه دمکراسی در انتظار است، نه تغییر رژیم، نه توسعه، نه رفاه، نه آرامش و نه یک زندگی عادی حداقلی! آنچه هست بی‌ثباتی است و ناامنی و برادرکشی و از دست رفتن امکانات زیربنایی و تخریب زیست‌محیط و قحطی و آوارگی و چه بسا نابودی ایران‌زمین!

افشین امیرشاهی در یادداشت خود با عنوان «یخچال‌ها سردتر از دل‌های مردم نیستند» به جنجال تازه سازمان صداوسیما و توهین یکی از شبکه‌های آن به کشته‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ایران اشاره کرد و نوشت: کدام رسانه معتبر در جهان را سراغ دارید که برای مرگ مردم خودش لطیفه بسازد؟ مسئله تنها به عذرخواهی رسمی، استعفا یا برکناری فوری افراد محدود نمی‌شود؛ چالش واقعی در رویکرد و ساختار رسانه‌ای صداوسیما نهفته است.

کامبیز نوروزی، حقوقدان و کارشناس رسانه در یادداشتی با عنوان «پرده‌برداری برنامه خط‌خطی از واقعیت درون صدا و سیما» به توهین شبکه افق صداوسیما به کشته‌شدگان اعتراضات مردمی اشاره کرد و نوشت: برنامه توهین‌آمیز خط‌خطی مصداق آن است که پری‌رو تاب مستوری ندارد. این برنامه را می‌توان پرده‌برداری ناخواسته از واقعیتی دانست که در صدا و سیما می‌گذرد.