دیدارنیوز: بعد از دیدار فولاد و پرسپولیس، خیلیها سراغ اوسمار رفتند و از او پرسیدند چرا فرشاد احمدزاده به این راحتی از دست رفت؛ بازیکنی که حالا در فولاد نه فقط موثر است، بلکه توانست با یک گل سه امتیازی، مستقیم روی نتیجه مقابل تیم سابقش اثر بگذارد. اما حقیقت این است که در این برد، تنها فرشاد نبود که درخشید. رامین رضاییان هم به همان اندازه نقش کلیدی داشت؛ بازیکنی که هم در این مسابقه جریان بازی را به سود فولاد تغییر داد و هم هفته قبلتر مقابل ملوان نشان داد چقدر میتواند مهره تعیینکنندهای باشد.
همین اتفاق باعث شد این بار تیغ انتقاد به سمت ساپینتو هم برود؛ اینکه چطور بازیکنی مثل رامین در فولاد اینقدر آماده و تاثیرگذار است، اما زمانی که نام استقلال و پرسپولیس وسط بود، همیشه داستان پیچیدهتر به نظر میرسید. البته این ماجرا فقط مربوط به بازیکنان سابق سرخابی فولاد نیست. نمونهاش مجتبی فخریان که در بازی هفته قبل مقابل ملوان با گلزنی و نمایش خوبش، همین سوال را پررنگتر کرد: چرا بعضی بازیکنان در تیمهای مطرح نمیتوانند آنطور که باید بدرخشند، اما به محض جدایی، ناگهان تبدیل به ستاره میشوند؟
شاید پاسخ این سوال، نه در توانایی فنی بلکه در فضای روانی فوتبال ایران باشد. در تیمهایی مثل پرسپولیس و استقلال، فشار همیشه چند برابر است؛ هر پاس اشتباه، هر موقعیت از دست رفته و حتی یک تصمیم ساده، میتواند به موج انتقاد و حاشیه تبدیل شود. بازیکن در چنین شرایطی کمتر فرصت دارد آزادانه بازی کند، ریسک کند و خودش باشد. اما وقتی همان بازیکن به تیمی میرود که بار سنگین توقعات روی دوشش نیست، انگار دوباره نفس میکشد؛ با آرامش بیشتری تصمیم میگیرد، اعتماد به نفسش بالا میرود و فوتبال واقعیاش را نشان میدهد.
برای همین است که بعضی ستارهها، بیرون از فضای سنگین سرخابیها بهتر دیده میشوند؛ نه، چون ناگهان فوتبالیست بهتری شدهاند، بلکه، چون بالاخره در محیطی بازی میکنند که اجازه میدهد بهترین نسخهشان را بدون ترس و فشار ارائه دهند.
