در پی انتشار ویدیویی از اعتراض پدر شهید روحالله عجمیان در صدا و سیما به روند رسیدگی به پرونده پسرش، حجتالاسلام احمد حیدری یادداشتی برای دیدارنیوز تنظیم کرده است.
دیدارنیوز ـ احمد حیدری*: در تمام دنیا اجتماعات اعتراضی برگزار میشود و جمعیت معترض علیه سیاستها، مجریان و ...، شعار سر میدهند و گاهی خشمگین شده و از شعار تجاوز کرده و کار به سنگ پرانی و حمله به اماکن و نیروهای انتظامی هم میکشد که غالبا با مواجهه نیروهای انتظامی ضد شورش آموزش دیده و مجهز، مواجه شده و با کمترین تلفات از دو طرف کنترل میشوند.
متأسفانه در کشور ما علاوه بر آن که اصولا اعتراض به رسمیت شناخته نمیشود و تجمعات اعتراضی غالبا با عناوین شورش، اقدامات براندازانه سازماندهی شده به وسیله دشمنان خارجی و دیگر عناوین مجرمانه معرفی میشوند، مواجهه با اعتراضات هم نظاممند نیست و علاوه بر نیروهای انتظامی و ضد شورش، نیروهای لباس شخصی تحت عنوان بسیج، نیروی مردمی، خودجوش و ...؛ و بدون یونیفورم مشخص وارد صحنه میشوند و احیانا با رفتارهای خشن و مقابلهگرانه خود، باعث شعلهور شدن خشم معترضان شده و در این آتش شعلهور به طور طبیعی افرادی از دو طرف به خاک و خون کشیه میشوند.
شک نیست که در هر اقدام اعتراضی علاوه بر تندروهای معترض و تندروهای مقابل، نفوذیهای دشمن خارجی هم با ورود به جمع دو طرف صحنه و کاسه داغتر از آش شدن، سعی در سوق دادن اعتراض به اغتشاش و شورش دارند اما هنر حکومت در کنترل اعتراضات و جلوگیری از تبدیل شدن آن به اعتشاش با کمترین هزینه است.
متأسفانه به دلایل مذکور و دلایل دیگری که باید کارشناسانه بررسی و شناسایی گردد و رفع شود، تجمعات اعتراضی و گسترده سال گذشته در مواردی به شورش و اغتشاش انجامید و در این بین افرادی از دو طرف به ناحق و گاهی با نهایت قساوت و ناجوانمردی کشته شدند.
شک نیست که اقدام به خشونت بخصوص خشونت قساوتآمیز و ناجوانمردانه از جانب هر کس محکوم است و نباید خون کشته شدگان به ناحق پایمال شود و کسانی که آگاهانه دست به خشونت زده یا زمینه آن را فراهم کردهاند، از هر طرف که باشند، باید محاکمه، کیفر و قصاص شوند، ولی در همه حال و اینجا هم با وجود حقانیت قصاص، عفو و گذشت بهتر است و باید سعی در التیام داشت و افراد را به هم نزدیک، و در تقویت بنیان برادری تلاش کرد.
مرحوم عجمیان در تجمعات اعتراضی سال گذشته به عنوان بسیجی، برای کنترل اوضاع شرکت میکند. متأسفانه افرادی با قساوت و ناجوانمردانه او را به شهادت میرسانند. قوه قضائیه برای محاکمه ۱۶ نفر متهمان به قتل او پرونده تشکیل داد که نهایتاً بعد از رأی دیوان عالی، دو نوجوان یعنی محمدمهدی کرمی و سید محمد حسینی اعدام شدند و ۱۱ متهم دیگر به ۳، ۵، ۱۰ و ۱۵ سال حبس محکوم شدند و سه نفر با توجه به ابراز ندامتشان، عفو شدند.
بدون این که وارد ماهیت پرونده و احکام صادره شویم، تا اینجا معلوم میشود که حداقل حکم قصاص برای متهمان قتل شهید عجمیان صادر شده و خون او پایمال نگشته است با این وجود پدر این شهید در تلویزیون به شدت به وساطت بعضی افراد در این پرونده معترض بوده و احکام صادره را کافی ندانسته و خواستار برخورد شدیدتر با متهمان میشود حال آن که بر اساس تربیت اسلامی، مناسب بود او به عنوان پدر یک مقتول مظلوم، نسبت به متهمانی که غالبا هم سن و سال فرزند او بودند و در اثر القائات دشمنان نفوذی یا تحریک احساسات نابجا و آنی یا به هر دلیل دیگر، خشمگین شده و عنان اختیار از کف داده و مرتکب جنایت شدهاند، رحم میآورد و از حق قصاص خود میگذشت.
مگر نه این است که مولایمان علی وقتی به وسیله دشمنان آگاه [نه دوستان ناآگاه، عصبانی شده، فریبخورده و ...] ضربت خورد، در بستر مرگ و در حال احتضار به فرزندانش فرمود: اگر از این ضربت جان سالم به در بردم که خود میدانم با ضارب چه کنم و عفو سزاوارتر به من است و اگر از دنیا رفتم، مبادا با این استدلال که «امیر مؤمنان کشته شده» شمشیر کشیده به جان مردم بیفتید!
کاش در جمهوری اسلامی مطابق مرام علوی تربیت میشدیم.
* پژوهشگر حوزه علمیه
